Czy istniejesz w swojej przestrzeni? Czy istniejesz naprawdę? W swojej głowie? Życiu? Sercu? We wrzechświecie? Karta kredytowa, nazwisko, konto w banku mówi ze pewnie tak ale czy istniejesz w przestrzeni społecznej? Czy zachowujesz się, chodzisz, ubierasz tak by nikt Cię nie widział. Parkujesz na końcu, siadasz z dala od innych. Chowasz się w kącie. Czy jesteś wtedy widoczna? Czy jest ktoś w stanie Cię zauważyć? Dostrzec? Docenić? Gdzie jesteś? Bo widzę tylko Twoje ciało. Gdzie jest Twoja dusza? Gdzie jesteś – gdy pozwalasz się źle traktować, krytykować, kiedy przyjmujesz ciosy. Gdzie jesteś kiedy rozdają laury i nagrody, podziękowania. Stoisz w tyle, z boku z pustką, przecież to nie o mnie, to nie ja. Mi się nie należy. Gdzie jesteś kiedy bawi się cały świat. Siedzisz cicho w swojej pokątnej przestrzeni. Gdzie jesteś kiedy Twoja dusza woła Cię do samej siebie? Głośniej już nie umie… usłysz ją, zanim straci głos na dobre. Gdzie jesteś, gdy Twoje ciało upada raz za razem. Ale ostatkiem sił podnosisz je z kolan, ocierasz łzy i idziesz dalej. Nie wiedząc, gdzie tak naprawdę idziesz. A tym bardziej gdzie chcesz dojść. Co zrobić, co mieć. Jak żyć. Gdzie jesteś kiedy natrętna myśl za myślą odbiera Ci radość istnienia. Zabiera każdą przyjemność, rzecz, zdarzenia. Jak rodzic dziecku zabawkę, gdy nią rzuca. Gdzie jesteś by powiedzieć sobie – dość – dłużej tak nie mogę, dłużej tak nie chcę! Stop – od dziś wybieram inaczej. Żyję inaczej.